Als onderdeel van een drie weken durend programma getiteld ‘On n’arrête pas de commencer’ nodigde Grand Magasin me uit om ‘iets te beginnen’.
Ik besloot mijn potentieel als psychotherapeut te testen en installeerde een consultatieruimte (inclusief papieren zakdoekjes) in een van de kleedkamers van het theater. Leden van het publiek kon zich inschrijven voor een individuele sessie van 25 minuten.
Ik begon elke sessie met het opsommen van de vijf redenen waarom onze sessie gedoemd was te mislukken:
-
Het gebrek aan een diploma psychotherapie op mijn naam.
-
De duur van de sessies, die zijn te kort aws (naar het schijnt duurt een echte sessie minstens 45 minuten).
-
De sessies zijn gratis (blijkbaar is een financiële transactie een conditio sine qua non).
-
Het ontbreken van enig langetermijnperspectief voor vervolgafspraken.
-
Het feit dat de sessie in het Frans plaats vindt, terwijl ik deze taal niet of slechts beperkt machtig ben.
Zodra deze voorlopige waarschuwingen achter de rug waren, voerde ik enkele heel goede gesprekken met mensen die ik nog nooit eerder had ontmoet. Ik zei tegen mezelf dat ik dit vaker zou moeten doen.
