Een amorfe stapel stof komt langzaam tot leven, ademt, vervelt en transformeert. Vormen en wezens vervliegen zodra ze verschijnen. Lichamen lijken aan elkaar genaaid en vallen weer uiteen. Mirage, hallucinatie, of gewoon ons brein dat probeert betekenis te geven aan de abstractie die zich voor onze ogen ontvouwt? Ontworpen als een soort performatieve Rorschach-test, wordt het publiek uitgenodigd te observeren hoe hun hersenen interpreteren. Dit proces is geworteld in een fenomeen dat bekend staat als ‘pareidolie’: het projecteren van herkenbare patronen in willekeurige stimuli, zoals het zien van gezichten of dieren in voorbijtrekkende wolken. Het illustreert het aangeboren vermogen van onze hersenen om zingeving te zoeken in onze omgeving, zelfs bij onvolledige of ambigue informatie.

Hier is een recensie van Pieter T'Jonck in Pzazz (16/11/2024).